Pod koniec sierpnia moim gościem był znany już Wam dobrze, fotograf z Filadelfii doskonały : David Mielcarek. Bardzo się ucieszyliśmy, że po raz pierwszy a zapewne i nie ostatni mogliśmy pracować na polskim gruncie a dokładniej w przepięknym Krakowie.  Asia i Keith to polsko-irlandzka para, którą wspólnie z Davidem mieliśmy przyjemność  fotografować. Para ta do złudzenia kojarzy mi się z pyszną kawą po irlandzku. Podobno największą sztuką podczas przygotowywania kawy po irlandzku jest niedopuszczenie do zmieszania się jej warstw. Ja jednak nie mam nic przeciwko temu aby bita śmietana doskonale mieszała się z wytworną whisky tej fantastycznie wysmakowanej i znakomitej kawie. W tym związku, wymieszanie polskiego piękna i subtelności Asi doskonale komponuje się z irlandzkim temperamentem i elokwencją Keith’a. Moi drodzy, dokładnie takich Was zapamiętamy, a za wyborną współpracę serdecznie dziękujemy.

“Jak fotografować kobietę” ? … cóż, nie wiem … powiem więcej,  pewnie nigdy się nie dowiem . Nie ma jednej jedynej recepty czy też reguły i to w tym wszystkim jest najciekawsze. Odpowiedzi na to odwieczne pytanie szukałem na organizowanych przez Agnieszkę Cudak warsztatach prowadzonych przez Kasię Widmańską. Od tych warsztatów oczekiwałem profesjonalnych wskazówek, inspiracji, kobiecego spojrzenia, motywacji, konstruktywnej krytyki,  itd. Muszę z radością przyznać, że były wszystkie te elementy na które liczyłem. Było profesjonalnie, inspirująco, motywująco i z konstruktywną krytyką. Było nastrojowo, cyfrowo i analogowo i bardzo kobieco Za to wszystko z tego miejsca dziękuję organizatorce Agnieszce, prowadzącej Kasi oraz modelkom : Paulinie, Agacie i Donacie, a także wizażystce Łucji.

Była zapowiedź a dziś historia pewnego niezwykłego Krakowskiego pleneru. Otóż, jak to często bywa ku mojej radości Anita i Paweł zdecydowali poświecić nieco więcej czasu na sesję plenerową i umówić się ze mną w innym terminie. Standardowe sprawdzanie prognozy pogody tym razem niestety zawiodło. Jadąc mijałem tabliczkę z napisem Kraków, a z nieba wciąż strasznie lało, mimo że od rana miało być piękne słońce. Byliśmy pełni nadziei i zapału, siedząc przy kawie wspominaliśmy momenty z dnia ślubu i spoglądaliśmy co chwila w niebo wierząc że za chwilę stanie się cud. Do dziś nie wiem kiedy i jak to się stało ale nagle na niebie pojawiło się śliczne słońce i malownicze białe chmury, a taka aura towarzyszyła nam aż do końca sesji. Wracając do domu znów w strugach deszczu mijałem tabliczkę z napisem Kraków. Cała ta sytuacja skłania mnie do podejrzeń że Anita i Paweł mają jakieś znajomości tam wysoko w górze …
…. a może i ja je mam . Poniżej, oczywiście specjalnie dla Was kilka kadrów z tej sesji.

Jeśli ktoś myśli, że od powrotu z za oceanu nic się nie dzieje … to się grubo myli . Dziś co prawda tylko zapowiedź, ale już niebawem cały materiał z Ich najpiękniejszego dnia.

Paulina i Grzegorz, to wyluzowana i sympatyczna para, u której już niebawem będę miał przyjemność pracować w dniu ich ślubu. Paulina “lustrując” mnie na blogu przeczytała o możliwości zrobienia sobie sesji zaręczynowej i uznała, że będzie to świetna niespodzianka dla Grzesia oraz doskonały sposób na sprawdzenie fotografa oraz siebie samych przed obiektywem aparatu.
Osobiście bardzo lubię tego rodzaju sesje, gdyż wynikają z tego same obopólne korzyści możemy poznać się bardziej przed zdjęciami ślubnymi, możemy trochę więcej porozmawiać na temat dnia ślubu i sesji plenerowej, dodatkowo para młoda może oswoić się z obiektywem itd. Same zdjęcia z sesji zaręczynowej nadają się do wykorzystania na np. zaproszenia ślubne, podziękowania dla rodziców lub coraz częściej do księgi życzeń podpisywanej przez Waszych gości weselnych itd. itp.
Poniżej kilka ujęć z wspaniałego przedpołudniowego spaceru po Krakowie, a ja z tego miejsca bardzo dziękuję za przemiłe chwile i już nie mogę się doczekać wesela oraz sesji plenerowej.

Kraków jeszcze nigdy tak, jak dziś,
nie miał w sobie takiej siły i
może to ten deszcz, może przez tę mgłę,
może to mój nastrój
ale w każdej twarzy ciągle widzę cię.
Wśród turystów Rynek tonie znów,
ktoś zakrzyknął głośno, błysnął flesz…
Na Gołębiej twój płaszcz zaczepił mnie
w wystawowym oknie,w autobusie , w tłumie gdzieś…

Widzę cię – tak, wiem
nie zrobię więcej zdjęć – tak, wiem
nie będę prosił, lecz… – tak, wiem
to przecież żaden grzech – tak wiem…

Kraków hejnał gra – tak wita mnie,
patrzy na mnie, jakby wiedział, że
wracam po to, by choć na kilka chwil
zamknąć oczy i móc uwierzyć, że …